အိုဘယ့္ … တပ္မေတာ္သားေတြရယ္

အိုဘယ့္ … တပ္မေတာ္သားေတြရယ္

အရွင္ေခမာစာရ
Friday, February 20, 2009




(စကားခ်ပ္)။
စာေရးသူသည္ ဤရဲကေလးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သည္မွာ ၇၊ ၆၊ ၉၇ ေန႔ ၀၈း၃၀ နာရီတြင္ ျဖစ္သည္။ ၎ေနရာသို႔ နယ္စပ္ေဒသမွ ျပည္တြင္း ဖက္သို႔ တရက္တိတိ ေျခလွ်င္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးမွ ေရာက္ႏုိင္ေသာေနရာတေနရာ ျဖစ္သည္။ ဤရဲေဘာ္ကေလး၏ ေတာင္းပန္ ေလွ်ာက္ ထားခ်က္အရ အမည္၊ ကိုယ္ပုိင္အမွတ္၊ ေနရပ္လိပ္စာ အျပည့္အစံုႏွင့္ ဓာတ္ပံုကိုေဖာ္ျပျခင္းမျပဳဘဲ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့သည္။ ရဲေဘာ္ကေလး ၏ေျပာျပ ေလွ်ာက္ထားခ်က္မ်ားကို မူရင္းမပ်က္ေစဘဲ အရွိအတိုင္း ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ စာဖတ္သူမ်ား စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အုပ္စု စစ္တပ္တည္ေဆာက္ပံု၊ တပ္မေတာ္အတြင္း စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလုပ္ေနပံုႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈ မ်ားကို သိျမင္ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ ၾကလိမ့္မယ္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိေပသည္။

စာေရးသူ။





ဧရာဝတီတုိင္း၊ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ (၇) ရပ္ကြက္မွာ ေနပါတယ္။ ဟုိတုန္းက မိဘႏွစ္ပါးရွိပါတယ္။ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ၾကားတယ္။ ညီ အကို ေမာင္ႏွမ (၇) ေယာက္ထဲက ဒုတိယေျမာက္သားပါ။ အခု အသက္ (၁၇) ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ မူလတန္း (၄) တန္းပညာေလာက္ပဲ သင္ခဲ့ဖူး တယ္။ အသက္ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ ထိပါ။

အင္း … ဒီလုိပါ။ တေန႔ေတာ့ ဗြီဒီယုိၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း (၃) ေယာက္နဲ႔ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။ သီခ်င္းကေလး ဘာကေလးဟစ္ ရင္းနဲ႔ေပါ့။ “ေဟ့ … ဘယ္သူေတြလဲ၊ လာခဲ့စမ္း” ဆုိေတာ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မီးသတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ည (၁၂) နာရီေက်ာ္ ေနပါၿပီ။ မီးသတ္ေတြ အဲဒီလိုေျပာၿပီးေတာ့ ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ ေခၚသြားတယ္။ မီးသတ္ေတြ ညကင္းလွည့္ေနတာ ထင္တယ္။ ေခၚသြားတဲ့ ေနရာက စစ္သားစုေဆာင္းေရး ျဖစ္ေနတယ္။ နားမလည္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ မီးသတ္ဟာ အရပ္ဖက္ကပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က ဖြဲ႔ ထားတာျဖစ္ေနတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ႐ႈပ္တယ္။ ပထမေတာ့ မင္းတို႔ဘယ္သြားမလို႔လဲလို႔ ေမးတယ္။ အိမ္ကိုေပါ့ဆိုေတာ့ ဒါဆိုရင္ခဏလုိက္ ခဲ့ဆိုၿပီး ေခၚသြားတာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ စစ္သားစုေဆာင္းေရးမွာ တလေက်ာ္ေက်ာ္ေနခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ အျခားေတာ့ မယ္မယ္ရရမလုပ္ရပါဘူး။ ပန္း ပင္ေတြ၊ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ပင္ေတြ စုိက္ရတယ္။ စုိက္ရတာေတာ့ ေန႔တုိင္းပါပဲ။ အဲဒီ စစ္သားေတြကေတာ့ မစုိက္ဘူး။ သူတို႔ ၫႊန္ၾကားတာပဲ လုပ္ရတယ္။ ၾကာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ရဲေဘာ္သစ္တေယာက္လုိ ဆက္ဆံေနတယ္ေလ။ စိတ္ထဲမွာ လန္႔လာတယ္။ စစ္တပ္ထဲဝင္ဖို႔ လာတဲ့ပံုစံနဲ႔ ဆက္ဆံေနၾကတာကိုး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ မသိဘူး။ အမွန္တကယ္ေတာ့ စစ္တပ္ထဲဝင္မယ္ဆုိရင္ အရပ္က အနည္းဆံုး (၅) ေပရွိရမယ္။ ေပါင္ကအနည္းဆံုး (၁၂၀) ျပည့္ရမယ္။ အသက္က (၁၈) ႏွစ္ျဖစ္ရမယ္။ ခု ဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ အရပ္က (၄) ေပပဲရွိေသးတယ္။ ေပါင္ကလဲ ျပည့္ တာမဟုတ္ဘူး။ (၉၀) ေပါင္ပဲ ရွိတယ္။ အသက္ (၁၅) ႏွစ္၊ ၾကည့္ပါ။ ဘယ္လိုမွ စစ္တပ္နဲ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အတင္းအၾကပ္ တပ္ထဲ သြင္းခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔က စစ္တပ္ထဲ ဝင္ေစခ်င္ေတာ့ အသက္ကို (၁၈) ႏွစ္ဆုိၿပီး လိမ္ေျပာတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဆးကိုလဲလိမ္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ သင္တန္းကို ပို႔လုိက္ၾကတာပါပဲ။ သံျဖဴဇရပ္မွာရွိေနတဲ့ ဝဂၢလိစစ္သင္တန္းေက်ာင္းကို ပို႔လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ သင္တန္း သားေတြ (၂၅၀) ေလာက္ ရွိတယ္။ ဗုိလ္ႀကီးေဇာ္မ်ဳိးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က သင္တန္းမွဴးလုပ္တယ္။ သင္တန္းမွာ သိပ္ဆင္းရဲတာေပါ့။ ထမင္းတပန္း ကန္ျပား ႏွစ္လုပ္ပဲ စားရတယ္။ ကုန္သြားေရာ၊ တရက္မွာ (၂) ပဲ ေကၽြးတယ္။ ခမရထဲဝင္ရင္ ငေပြး (တပ္မေတာ္မွ တုိင္းရင္းသား စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအစီအစဥ္အရ ကရင္ကို ငေပြးလို႔ေခၚသည္) နဲ႔ တုိက္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကရင္လို႔ မေျပာဘူး။ ငေပြးေတြ မင္းတို႔ကို ေတြ႔ရင္ ေတြ႔ တဲ့ေနရာမွာ လည္လွီးမယ္။ ဟိုေကာင္ေတြက ခ်မယ္။ မင္းတုိ႔လဲ သူတို႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုတ္လား။ ခ်ေပေတာ့။

သင္တန္းမွာ လူထုလက္ရွိအေျခအေနဘယ္လုိ ရွိတယ္တယ္ဆုိတာ ဘာမွမေျပာျပဘူး။ သင္တန္းဆင္းၿပီးသြားတာနဲ႔ တပ္ရင္း ေရာက္ရင္ ေပၚတာဆြဲတာတို႔၊ ဘာတို႔ လုပ္ၾကတယ္၊ လုပ္ရတယ္။ လက္ရွိ ဒီမုိကေရစီလူထုလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ သင္တန္းသားေတြထဲမွာ ခံစားမႈ စိတ္ဝင္စားမႈမရွိဘူး၊ မေတြ႔ရဘူး။ ျပင္ပမွာ လႈပ္ရွား္ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေပါ့ေလ၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကေပါ့ ေလ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေျပာၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အခ်ဳပ္ (၂၈) ရက္ ခ်ပစ္တယ္။ (တခါဆိုရင္) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွကို သင္တန္းထဲမွာ ေျပာလုိ႔ဆိုလို႔ မရဘူ။ ေျပာရင္လဲ အခ်ဳပ္က်တယ္။ သင္တန္းခမ္းမေတြမွာေတာင္ အယင္ ကဆုိရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓာတ္ပံုေတြ ကပ္ထားတယ္လို႔ဆုိတယ္။ ခု ဓာတ္ပံုေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ ေနရာယူတာ ကေတာ့ ဦးေစာေမာင္ပံုႀကီးေလ။ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊရဲ႕ ပံု၊ ဒါပဲ ရွိေတာ့တယ္။ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ဖခင္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတာလဲ မေျပာရေတာ့ဘူး။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ ေရး၊ လမုိင္းဘက္ တပ္ရင္း (၁၀၆) ကို ပို႔လုိက္ၾကတယ္။ ၁၉၉၅ ခုမွာ ေရာက္သြားတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ အဲဒီမွာ တပ္ရင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးေအာင္ၾကည္ေသာင္းေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ခြဲ (၄) တာဝန္ခ်ေပးတယ္။ တပ္စု အေနနဲ႔ကေတာ့ တပ္စုဆရာႀကီးထြန္း စိန္တပ္စုမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရတယ္။ ခြဲမွဴးက ဗိုလ္ႀကီးထြန္းေအာင္ျမင့္၊ ဝမ္းေရးနယ္ေျမခြင္မွာ လႈပ္ရွားရတယ္။ ေတာင္ေပါက္နယ္တို႔၊ ခြန္နဝါးနယ္တို႔မွာလဲ လႈပ္ရွားရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေပၚတာဆြဲတဲ့ အလုပ္ပါ လုပ္ရတယ္။ ရထား ေတြ၊ ကားေတြမွာေပါ့။ ရထားေတြ၊ ဘာေတြ ထြက္လာၿပီဆုိရင္ ရပ္လုိ႔ရွိရင္တက္ၿပီး ေပၚတာဆြဲရတယ္။ ဆရာႀကီး (တပ္ၾကပ္ႀကီး) ေတြက ၫႊန္ၾကား႐ံု ၫႊန္ၾကားတယ္။ သူတို႔က ေနာက္က လုိက္လာၿပီး လူေတြကို ဖမ္းဆီးဖို႔ၫႊန္ၾကားတယ္။ ဖမ္းတာက်ေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြ ဖမ္းခုိင္းတာေပါ့။ ဖမ္းထားတဲ့ လူေတြကို ပထမေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြက ေစာင့္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မေစာင့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ရဲေဘာ္နဲ႔ အရာရွိေတြနဲ႔ ဒီေစာင့္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စကားမ်ားတာ ခဏခဏဆိုေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြ မေစာင့္ရဘူး။ အင္း .. အဲဒီမွာ ျပည္သူ႔စစ္ ေတြပဲ ေစာင့္ခုိင္းေတာ့တယ္။ ခက္တာက ကိုယ့္ေစာင့္တဲ့အလွည့္မွ ေပၚတာေျပး သြားလို႔ လြတ္သြားရင္ အ႐ုိက္လဲခံရ၊ အခ်ဳပ္လဲ က်တယ္။ တပတ္ အခ်ဳပ္က်တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ျပည္သူ႔စစ္ေတြပဲ ေစာင့္ေတာ့၊ ဖမ္းတာပဲ ရဲေဘာ္ေတြဖမ္းတယ္။

ေပၚတာဆြဲခံရတဲ့အထဲမွာ သံဃာေတြလည္းပါတယ္။ တခါ ေပၚတာသြားဆြဲတာ ဦးပၪၨင္းသံုးပါး ပါတယ္။ သူတို႔က ဖမ္းဆီးခံရတယ္ လို႔ ထင္တာကိုး။ ေပၚတာဆြဲၿပီးေတာ့ စစ္ေၾကာင္းထြက္ရင္းနဲ႔ ေတာင္ေပါက္ခြင္မွာ တုိက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ ဦးပၪၨင္းတပါးေသ (ပ်ံေတာ္မူ) သြားတယ္။ ဘြဲ႔ကေတာ့ မသိလုိက္ဘူး။ အဲဒီသံဃာေတြ ေအးေအးေဆးေဆးပဲလုိက္လာခဲ့တယ္။ ဗံုးသီးေတြ၊ ရိကၡာေတြ ထမ္းခုိင္းတယ္။ မ ထမ္းႏုိင္ရင္၊ ေတာင္ေပၚ မတက္ႏုိင္ရင္ ႐ိုက္တယ္။ အေပၚကေတာ့ အက်ႌ၊ ေအာက္ကေတာ့ သကၤန္း (သင္းပိုင္) ဝတ္ထားတယ္။ ေပၚတာဖမ္းတာမွာ လူတေယာက္ေယာက္က မလုိက္ဘူးဆုိရင္ ထု႐ုိက္ၿပီးေတာ့ ေခၚရတယ္။ မလုိက္ခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံနဲ႔ ေရြးရတယ္။ လႊတ္ေပးတယ္။ ဒါ ေတြက ႐ုိးေနပါၿပီ။

ဒါ့အျပင္ ေမွာင္ခုိ (တရားမဝင္ကုန္သြယ္မႈ) ေတြလဲ ဖမ္းရတာရွိတယ္။ ကိုယ္တုိင္လဲ ဖမ္းဖူးတယ္ေလ။ အျခားကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ႏြားကုန္သည္ေတြကို ဖမ္းဖူးတာပါ။ အဲဒီတုန္းက ႏြား (၁၂) ေကာင္ ရခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံ သူတို႔ေပးသြားတာက တေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ ေပးသြားခဲ့တယ္။ ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ ႏြားကုန္သည္ေတြက လြတ္ရင္ၿပီးေရာဆုိၿပီး တေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ ေပးသြားတာ။ လူလြတ္ဖို႔ ပစၥည္းေပးသြားတာ။ ႏြားေတာ့ ထားခဲ့တယ္ေလ။ အဲ့ဒီႏြားေတြကို တပ္ရင္းမွဴးလက္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ ႏြားေတြကို တပ္ထဲမွာပဲ ေမြးထား တယ္။ ေမြးထား ေကၽြးထားၿပီးေတာ့ ဝလာရင္ေတာ့သူတို႔ပဲ ျပန္ေရာင္းလုိက္ၾကတယ္။ တပ္ရင္းကမရဘူး။ ရဲေဘာ္ကလည္း မရဘူး။ တပ္ရင္းမွဴးပဲ ႏြားေရာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ရတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႔ ဒု-ရင္းမွဴးပဲ ရၾကတယ္။ ႏြားကုန္သည္က ေပးသြားတဲ့ ပုိက္ဆံ တေသာင္းကိုလဲ ရဲေဘာ္ေတြ မရပါဘူး။ သူတို႔ပဲ ရတယ္။ အျခားမွာလဲ ဒီလုိပဲ လုိက္ဖမ္းေနၾကတာပါပဲ။

ေရွ႕တန္းထြက္လုိ႔ ရြာထဲေရာက္တဲ့အခါ ရိကၡာေတြကို ရြာထဲမွာပဲရွာတယ္။ ပထမေတာ့ ၾကက္တို႔၊ ဝက္တို႔ေပါ့ေလ။ ေတာင္းတယ္။ ေတာင္းလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ ေပးေပးမေပးေပး ယူၾကတာပါပဲ။ ဒီရိကၡာကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီလုိလုပ္တာကို တပ္ရင္း ကေတာ့ ဘာမွမေျပာထားဘူး။ တခါတခါ အဓမၼျပဳက်င့္မႈေတြလဲ ရြာထဲမွာျဖစ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ဟုတ္တယ္။ ၾကံဳဖူးတယ္။ တခါးေခ်ာင္း ရြာမွာ ကရင္မ တေယာက္ပါပဲ။ မုဆိုးမပဲ၊ သူ႔ေယာက္်ားေသသြားၿပီး။ ေသသြားေတာ့ ဒု-ရင္းမွဴးက အဓမၼျပဳက်င့္ေတာ့ ျပႆနာေပၚတယ္။ မနက္ပုိင္းက်ေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက တိုင္တာေပါ့။ တရြာလံုး လုိက္ေျပာတာေပါ့။ ဒု-ရင္းမွဴးရွက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း စစ္ေၾကာင္းထြက္ခိုင္းတယ္။ ရီရတယ္။ ရြာထဲ အၾကာႀကီးေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ တရြာလံုးသိသြားတကိုး။ အဲဒီ ဒု-ရင္းမွဴးနာမည္က ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေမာင္ေပါ့။ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးနာမည္က မလွဝင္း တဲ့။ အေလ်ာ္လဲ မေပးခဲ့ဘူး။ ထခါတည္း လစ္ခဲ့ၾကရတယ္။ တရြားလံုးသိသြားေတာ့ ရြာသားေတြက ေျပာေတာ့တာေပါ့။ သိပ္ ရွက္စရာေကာင္းတယ္။

အင္း … ဟုတ္တယ္။ တပ္ထဲမွာေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ ျပည္သူ႔အေၾကာင္း ဘာမွမေျပာဘူး။ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းလဲ မသိၾကဘူး။ တပ္အေၾကာင္းပဲ ေျပာၾကတယ္ေလ။ ဒီမုိကေရစီလႈပ္ရွားတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာတာမရွိဘူး။ ရွိရင္လဲ တခါတည္း အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ထည့္ပစ္ လိုက္တယ္။ မေျပာရဲဘူး။ ေနာက္တာ ေျပာင္တာေတာ့ တခါတေလ ရွိတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေနာက္တာေပါ့။ ငယ္ငယ္က ေတြ႔ဖူးခဲ့ တာကိုး။ အင္း … ေက်ာင္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကတာေပါ့။ အေရးအခင္း (၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုကို ရည္ရြယ္ သည္) မွာ မင္းလဲပါတယ္။ မင္းလဲပါတယ္ဆုိၿပီး ေနာက္ၾကတာပါ။ အဲဒါကိုသိသြားရင္ ဖမ္းဆီးခံရတယ္။ အခ်ဳပ္က်တယ္ေပါ့။ (၂၈) ရက္ ေတာင္မွ အခ်ဳပ္ခံရတယ္။ ဒါေတြ ပထမလဲေျပာၿပီးၿပီ ထင္တယ္ေလ။ တကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီ သိပ္နားမလည္ဘူး။ အေရးအခင္းပဲ နားလည္တယ္။ အေရးအခင္းလုိ႔ပဲ ေျပာၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ တပ္ထဲမွာ ဘာမွေျပာလို႔မရဘူး။ ရဲေဘာ္ေတြ ေျပာ ေတာ့ေျပာတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးၾကားသြားရင္ေတာ့ အခ်ဳပ္ (၂၈) ရက္ ထိၿပီ။ တခါတခါဆိုရင္ တပတ္ေလာက္ထိတာ ထိတယ္။ စစ္ေထာင္ထိ ေရာက္သြားတဲ့အခါ ေရာက္တယ္။ စစ္ေထာင္မွာဆိုရင္ (၃) လထိ ခ်ပစ္တယ္။ ဒီမုိကေရစီကို ေျပာတာထက္ အျပစ္ႀကီးတယ္။ လုိေတာ့တမ်ဳိး မလုိေတာ့တမ်ဳိးေပါ့။ သိပ္ေၾကာက္ရတယ္ေလ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ေတာ့ ဆရာႀကီး ေတြပဲ အေျပာမ်ားတယ္။ ဆရာႀကီးေတြ ဆိုတာ ဒု-တပ္ၾကပ္ ေလာက္ေပါ့။ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတြက်ေတာ့ မေျပာၾကေတာ့ဘူး။ ဒါကလဲ ေၾကာက္လုိ႔ပါ။ တကယ္လုိ႔ သိသြားရင္ သူတို႔ပခံုးေပၚက အရစ္ေတြ ျပဳတ္ကုန္ေရာ။ အဲဒါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔ အရစ္ ျပဳတ္တာ။ မၾကားေအာင္ေတာ့ ေျပာတာေပါ့။ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ေပါ့။ ေက်နပ္တယ္ မေက်ပန္ဘူးလိုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေက်နပ္လုိက္ရတာပဲ။ ေၾကာက္ရတာကိုး။

ဒီလုိနဲ႔ တပ္ထဲမွာ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးေတြ ႐ုိက္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာမခံႏိုင္လုိ႔ တပ္က ထြက္လာခဲ့တယ္။ ထြက္ေျပး ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ အရြယ္က ငယ္ေသးတယ္မဟုတ္လား။ စစ္ေက်ာပိုးအိတ္ မထမ္းႏိုင္ဘူး၊ ေတာင္ကုန္း တကုန္းေလာက္တက္ရင္ ေနာက္ထပ္ မတက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ႐ုိက္တာေပါ့။ ဒါနဲ႔မထူးဘူး။ ေသကာမွေသေရာဆုိၿပီး “အုိပီ” ကင္းထုတ္တုန္း ထြက္ေျပးလာ ခဲ့တယ္။ တပ္စခန္းနဲ႔ “အိုပီ” ထုတ္တာ အေတာ့ကိုေဝးတယ္။ လွမ္းေခၚလို႔ မၾကားရဘူး။ တေယာက္တည္းပါပဲ။ ဘယ္မွာ ဘယ္သူရွိတယ္ ဆိုတာ မသိပါဘူး။ ၾကံဳရာသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ထြက္လာတယ္။ အဲဒီလုိ ထြက္လာေတာ့ အဘိုးႀကီးတေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘက္လမုရြာ ေရာက္လာတယ္။ ဘက္လမုရြာမွာ ေကာ္သူးေလ (KNU) စစ္သားေတြရွိတယ္။ ေကာ္သူးေလစစ္သားေတြနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ပထမေတာ့ သူတို႔နဲ႔ပဲ ေနျဖစ္တာေပါ့။ ေသနတ္ကို အပ္လုိက္ေတာ့ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္ရတယ္ေလ။ အဲဒီကမွတဆင့္ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ မကဒတ ကိုေရာက္လာတယ္။ ျပန္ဖို႔ေတာ့ စိတ္မကူပါဘူး။

ဒါနဲ႔ တခုေျပာခ်င္တာကေတာ့ စစ္တပ္ထဲမွာ ေဆးသံုးတယ္ဆိုတာ တကယ္မွန္တယ္။ ေထာင္ေပါက္တုိက္ပြဲမွာ ေဆးသံုးၿပီး တုိက္ဖူးတယ္။ အဲဒီေဆးေသာက္ၿပီး တုိက္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက စစ္သားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ဆံုးသြားတယ္။ ဒီေဆးကိုေကၽြးၿပီးေတာ့ (၃) ရက္အၾကာမွာ ျပန္ေျဖေပးတယ္။ “ခု ဒီတုိက္ပြဲမွာ ငေပြး (ကရင္) ေတြနဲ႔ တုိက္ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီေဆးေသာက္ထားၾက” ဆုိၿပီး တုိက္တယ္။ အေမာခံ ႏုိင္တယ္ေပါ့။ အဆာလဲ ခံႏုိင္တယ္ဆိုၿပီး ေသာက္ခိုင္းတယ္။ ဆရာေတြ မေသာက္ဘူး။ ရဲေဘာ္ေတြပဲ ေသာက္ရတယ္။ မသိၾကေတာ့ ေသာက္ၾကတာေပါ့။ အားလံုးကိုေတာ့ မေသာက္မိဘူး။ တလံုး ႏွစ္လံုးေလာက္ပဲ ေသာက္တယ္။ ဒါေတာင္ ေရွ႕မွာ လႈပ္ရွားတာပဲ ေတြ႔တယ္။ ေရွ႕ဖက္ကိုတိုးတက္ေနတာေတာင္ သိပ္သတိမထားမိေတာ့ဘူး။ တက္ဖို႔ပဲ သိေနတာကိုး။ ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ျဖစ္မွန္းလဲ မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီ တုိက္ပြဲမွာ ၁၉၉၅ ခု၊ ၆ လပိုင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ဟုတ္တယ္။ တခါတေလ အေဖအေမေတြ သိပ္သတိရတယ္။ အေဖ အေမေတြက ခုေတာ့ ဆံုးသြားၿပီလုိ႔ ၾကားတယ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အေဖက အရင္က စစ္သား တေယာက္ ပါပဲ။ ခုတပ္မွာေတာ့ မေနေတာ့ဘူး။ တိုက္ခုိက္ေရး စစ္သားမဟုတ္ဘူး။ ရိကၡာပို႔ ေထာက္ပံေရးတပ္က။ ဒီလုိ တပ္ထဲေရာက္လာတာ အေဖအေမေတြ မသိဘူး။ သိလို႔ မရဘူး၊ စာေတာင္ ေရးလို႔မရဘူး။ အိမ္နဲ႔ဆက္သြယ္လုိ႔ လံုးဝမရခဲ့ဘူး။ စိတ္ထင္ေတာ့ အေဖအေမေတြ ျပန္ေခၚမွာေၾကာက္လုိ႔ ခုလို ဆက္သြယ္ခြင့္၊ သိခြင့္ မေပးတာျဖစ္မယ္လို႔ ထင္တယ္။

အေဖ အေမေတြက ေစ်းေရာင္းစားတယ္။ တပ္က ထူေထာင္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လုပ္စားတာ။ တပ္က မိသားစုကို ဘာမွ အကူအညီမေပးဘူး။ အရင္ကေတာ့ အေမဖ်ာပံုမွာေနတယ္။ အေမကေတာ့ ပုသိမ္ဇာတိပါပဲ။ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသခ်ည္းပါပဲ။ ၁၉၈၈ ခု အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက သိေတာ့သိတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြလို႔ေတာ့ မသိမိဘူး။ အဲဒီတုန္းက (၉) ႏွစ္ေက်ာ္ ႐ံုပဲ ရွိ ေသးတယ္ဆိုေတာ့ သိပ္မမွတ္မိဘူး။ အိမ္အျပင္ေတာင္ မထြက္ရဲဘူး။ ေသနတ္သံေတြ အဆက္မျပတ္ၾကားေနတယ္ေလ။

ေဒါင္းအုိးေဝ - အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၄)၊ ေအာက္တုိဘာလ၊ ၁၉၉၇။ (စာမ်က္ႏွာ - ၁၆ မွ ၁၈ ပါ ေဆာင္းပါး)

အရွင္ေခမာစာရ
(ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢ)